31 maja 2014

Zamek z piasku - Magdalena Witkiewicz

„ZAMEK Z PIASKU” to historia Weroniki, której z pozoru niczego do szczęścia nie brakuje. Ma kochanego męża i cudownego partnera, ale jak to w życiu bywa, pojawiają się zgrzyty, a oczekiwania rosną ‘w miarę jedzenia’. Weronika przypomina mi Ewę z „Opowieści niewiernej”. Czasami odnosiłam wrażenie, że granica między obiema książki zaciera się, że nadal czytam tą samą, ale w trochę innej konstelacji. Zarówno w jednej, jak i w drugiej książce bohaterką jest kobieta, która staje przed wyborem, a nawet wyborami. Ewa ucieka się do zdrady, ponieważ w jej małżeństwie brak miejsca na miłość. Ponadto Maciek nie chce mieć dzieci. Natomiast Weronika wiedzie szczęśliwe życie u boku męża, Marka. Do czasu. Wszystko zmienia się, gdy ona chce mieć dziecko. Problemem nie jest brak chęci ze strony Marka, tylko jego założenie, że z nim jest wszystko w porządku i nie dopuszczanie do siebie myśli o bezpłodności. Tym samym autorka przełamuje stereotyp, że tylko kobiety ponoszą winę za brak dzieci. Weronika nie radzi sobie z tą sytuacją, ale od czego są przyjaciele. Czy przyjaźń z Kubą może coś zmienić w jej życiu? A może!
 
Przyjaźń w „ZAMKU Z PIASKU” wychodzi poza konwenanse. To przyjaźń bez zobowiązań, ale ze szczyptą czułości, zrozumienia oraz szaleństwa. Dzięki Kubie Weronika oddycha pełną piersią, i co najważniejsze staje na nogi po trudnym rozstaniu z Markiem. Pisarka porusza w książce kwestie: miłości, która jest integralną częścią ludzkiego życia; zdrady, która jest w pewnym sensie próbą odreagowania oraz samotności, która wiąże się z niezrozumieniem. Witkiewicz opowiada w niebanalny sposób o relacjach damsko-męskich, o pożądaniu i poczuciu spełnienia.
Nie ulega wątpliwości, że „ZAMEK Z PIASKU” to zmysłowa historia kobiety i jej dwóch mężczyzn życia. Bo czy tylko jeden mężczyzna może uszczęśliwić jedną kobietę? Czy z każdym mężczyzną jest tak samo, a może podobnie? Weronika już wie, że odpowiedź brzmi ‘nie’. Z każdym jest inaczej.
W książce można dopatrzyć się drobnych nieścisłości, podobieństw do innych postaci, które zostały już wcześniej wykreowane przez pisarkę, ale czym jest to wobec tak życiowej historii i bajecznej okładki? Książkę czyta się szybko. Nic więc dziwnego, że 'pochłonęłam' ją jednego dnia. A z każdą kolejną stroną miałam ochotę na więcej i więcej.
Moja ocena: 8/10

23 maja 2014

Kręte ścieżki - Richard Paul Evans

Życie wiedzie przez różnego rodzaju ścieżki, drogi. Dla jednych to droga prosta i szeroka, dla innych kręta, wąska i wyboista. Śmierć McKale spadła na Alana jak grom z jasnego nieba. Co złego mogło go jeszcze spotkać? Czy jest coś gorszego od straty bliskiej osoby? Okazuje się, że nieszczęścia chodzą parami – Alan stracił firmę i dom, w którym mieszkał z ukochaną, ale to znaczy tak niewiele, kiedy umiera bliska osoba, i to nie po raz pierwszy. Co Ty byś zrobił/-a? Czy można odpowiedzieć na to pytanie, nie będąc w takiej sytuacji? 

Alan wędruje, to dalsza część jego podróży w poszukiwaniu sensu życia, a także próba ukojenia bólu. Na swojej drodze spotkał już wielu życzliwych ludzi i tym razem będzie podobnie. Gdyby nie Leszek, panie ze Stowarzyszenia Czerwonych Kapeluszy, Analise, Israel czy Pamela, to Alan nie byłby tym samym człowiekiem. Spotkanie z nimi zaważy na jego życiu. Alan zrozumie w końcu, że wolności należy szukać w przebaczeniu. Czasami, aby pozbyć się brzemienia wystarczy powiedzieć ‘wybaczam’ – „Wybaczyć to znaczy otworzyć klatkę, w której więził nas zły czyn innego człowieka, i wyjść na wolność” [s. 145]

Kręte ścieżki” to dziennik młodego człowieka zranionego przez los, który mimo wszystko próbuje odnaleźć się w nowym świecie, i który potrafi w obliczu tragedii rozmawiać, uśmiechać się, słuchać, pocieszać. Ta książka to historia każdego z nas, tyle że z pięknymi krajobrazami, pokazująca w niecodzienny sposób jak żyć.
 
Kręte ścieżki” to nie tylko rzeczywistość ubrana w piękne słowa, to wskazanie kierunku, w którym trzeba zmierzać.
[..] nie okazywać innym przebaczenia znaczy spalić most, przez który sami musimy przejść” – s. 263
***
Idąc przez życie, obrastamy w urazy i pretensje, które przywierają do naszej duszy niczym rzepy do skarpetek piechura. Ci ‘pasażerowie na gapę’ z początku mogą się wydawać niegroźni, jednak z czasem, jeśli nie przystaniemy i się od nich nie uwolnimy, jest ich coraz więcej i stają się brzemieniem dla naszej duszy” – s. 93
***
Kiedy otworzy się księgę czyjegoś życia, okładka już nigdy nie wydaje się taka sama jak przedtem.” – s. 67
***
Powtarzałem sobie, że McKale i ja będziemy razem aż do późnej starości – że mamy zagwarantowane wspólne życie do momentu, aż wyczerpie się nasz ziemski czas, podobnie jak mleko, które ma określoną datę ważności. Możliwe, że pewna doza samooszukiwania się jest nam potrzebna, aby żyło się nam lżej. Jednak bez względu na to, co sobie wmawiamy, nic nie zmieni prawdy: fundamenty naszego życia stoją w piasku.” – s. 15
Czy Alan dojdzie do celu? Czy jest to jego przeznaczenie?
Zakończenie zaskoczyło mnie, chociaż przeczuwałam, że … - tego Wam nie zdradzę – ale nie wyobrażam sobie już innego zakończenia po przeczytaniu tej powieści.
KRĘTE ŚCIEŻKI - powieść dla każdego: kobiety, mężczyzny, pasjonata podróży, pasjonata życia, dla mnie i dla Ciebie.
Warto!
Moja ocena: 9/10
 
 

19 maja 2014

Książkowe must have - psychologia

Na dzisiejszej mojej liście znajdują się książki z zakresu psychologii i historii, co po części wiąże się z poprzednią listą. Chciałabym również podziękować Wam za komentarze i Wasze książkowe propozycje. Tym sposobem pięć trafiło na moją listę. Może i tym razem polecicie mi jakąś dobrą książkę? :)
Z Alice Miller miałam już do czynienia przy pisaniu pracy magisterskiej. Mogę polecić Wam jej książkę – „Gdy runą mury milczenia”. Postaram się napisać o niej kilka słów w osobnym poście.   
A póki co zostawiam Was z moją dość krótką listą. Może i Wam spodoba się coś z niej.
fot. Weltbild
 
Zrozumieć zagładę. Społeczna psychologia Holokaustu – Leonard S. Newman, Ralph Erber 
Zrozumieć zagładę. Społeczna psychologia Holokaustu to książka, która zmusza, by na nowo zastanowić się nad źródłem zła. Autorzy, odnosząc się do historii Holokaustu, wyjaśniają procesy psychologiczne kształtujące osobowość sprawców, biernych świadków oraz heroicznych altruistów ratujących ofiary. Próbują wniknąć w najbardziej mroczne zakątki ludzkiej psychiki, by zrozumieć przyczyny zbrodni Holokaustu i innych aktów ludobójstwa. Omawiają procesy grupowe i międzygrupowe, a także czynniki kulturowe oraz biologiczno-ewolucyjne mogące odpowiadać za występowanie zachowań zbrodniczych. Sformułowane przez nich wnioski mają charakter uniwersalny i wykraczają daleko poza ogólną teorię przemocy międzygrupowej. W XXI wieku ludobójstwo wciąż jest możliwe, wciąż jest obecne, zmienia tylko kontynent. Historycy, socjologowie i religijni ludzie wciąż poszukują odpowiedzi na pytanie „skąd bierze się zło”, bo wciąż – niestety – musimy o to pytać samych siebie. Przecież niedawno, po Holokauście, znów mogliśmy oglądać ludobójstwo w Europie – w Jugosławii, a dziś w Chinach. Przeszło 60 lat po wojnie, mamy dalszy ciąg totalitarnych reżimów, morderstw na tle rasowym i etnicznym. Znów wracamy do filozoficznego dyskursu Locka i Hobbesa: czy bóg stworzył człowieka dobrym czy złym? Państwa demokratyczne, szanujące kodeks praw człowieka, każą przyznać rację Johnowi Locke'owi, ale – chyba i on sam miałby dziś problem ze swoją teorią, gdyby zobaczył, co dzieje się w Chinach. Z recenzji prof. Szewacha Weissa Książka łączy w sobie wnikliwość poszukiwań psychologów społecznych, na co dzień zajmujących się eksperymentalnym badaniem ludzkiego zachowania, z głębią dociekań humanistów i historyków (...) przybliża czytelnikowi najnowsze odkrycia psychologii stosunków międzygrupowych, ale również psychologii osobowości, psychologii społeczno-poznawczej i psychologii procesów wewnątrzgrupowych. Wnioski z tych obszarów współczesnej psychologii społecznej są trafnie odniesione do konkretnych wydarzeń historycznych, do procesów społecznych i politycznych. Z recenzji prof. Mirosława Kofty i dr. Michała Bilewicza. [źródło: weltbild]
 
fot. Weltbild
 
Zniewolone dzieciństwo. Ukryte źródła tyranii – Alice Miller
Autorka demaskuje mechanizm przemocy obecny w metodach wychowawczych stosowanych wobec naszych rodziców i dziadków (tzw. czarna pedagogika), który również dziś nie budzi wątpliwości w wielu krajach świata. Analizując dzieciństwo pewnej narkomanki (Christiany F.), pewnego przywódcy politycznego (Adolfa Hitlera) i pewnego dzieciobójcy (Jurgena Bartscha), którzy jako dzieci padli ofiarą niegodziwości i licznych upokorzeń, autorka kreśli sugestywny obraz zniszczeń, jakich dokonuje w człowieku przemoc, i wynikających stąd zagrożeń społecznych.
[źródło: weltbild]
 
 

 

fot. Empik
 
 
Dramat udanego dziecka – Alice Miller
Najgłośniejszy bestseller Alice Miller - poruszające studium dyskretnie toksycznych rodziców i opiekunów, pozornie dobrych i kochających swoje dzieci. 

[źródło: empik]








fot. Empik


Bunt ciała – Alice Miller
 
Kolejna książka Alice Miller znowu burzy społeczne stereotypy, tym razem dotyczące powiązań między metodami wychowawczymi w dzieciństwie a późniejszym losem krzywdzonych dzieci. Analizując biografie znakomitych artystów i przypadki własnych klientów dostrzega, jak destrukcyjną więzią jest związek dziecka - później dorosłego człowieka - z rodzicami, którzy maltretowali go w dzieciństwie. Utrzymywanie takiej relacji, opartej na iluzjach i niespełnionych oczekiwaniach wobec rodziców, odbywa się kosztem zdrowia dziecka, a później dorosłego, bowiem ciało buntuje się przeciwko wymuszonym uczuciom, jak miłość czy wdzięczność. [źródło: weltbild]
 
 
 
 
 
 
Szaleństwo! Leczymy nie tych, których trzeba -  Manfred Lutz
Kiedy wieczorem siada przed telewizorem psychiatra albo psychoterapeuta, by obejrzeć wiadomości, za każdym razem ulega irytacji. Mówi się tam wciąż o podżegaczach wojennych, terrorystach, mordercach, o ludziach dopuszczających się nadużyć i przestępstw gospodarczych, o wyrachowanych i bezlitosnych księgowych i bezwstydnych maniakalnych egoistach – i nikt ich nie leczy. Co więcej, takie typy funkcjonują nawet w opinii publicznej jako osoby całkowicie normalne. Wtedy przychodzą mi na myśl wszyscy ci ludzie, z którymi stykam się w ciągu dnia w klinice, wzruszający pacjenci dotknięci demencją, wrażliwi chorzy cierpiący z powodu uzależnienia, niezwykle delikatni i uczuciowi schizofrenicy, wstrząsający do głębi cierpiący na depresję i wzbudzający podziw maniacy, i co mnie ogarnia – zwątpienie. Budzi się we mnie całkiem mroczne podejrzenie, że leczymy nie tych, których trzeba! Naszym problemem nie są szaleńcy, naszym problemem są normalni. [źródło: opis i fot.: weltbild]
 

15 maja 2014

Klejnot Medyny - Sherry Jones

Chyba pierwszy raz zgadzam się z twierdzeniem – jaka cena, taka książka. Historia zakupu tej książki jest dość banalna. Niska cena. Przyciągająca okładka i zapowiedź niezwykłej miłości. Czego chcieć więcej? Szkoda tylko, że ‘niezwykła miłość’ nie jest taka niezwykła.
Nie lubię pisać o książkach źle, ale też nie lubię, gdy mnie one nudzą. Już wolę, żeby książka wywoływała każdą inną emocję tylko nie nudę. Co mogę powiedzieć o książce, o której w gruncie rzeczy lepiej nic nie mówić, przemilczeć i zapomnieć.

 
Aisza to dziewczynka, której wybrano męża dużo starszego od niej, Muhammada, zwanego Prorokiem. Człowieka, który rozmawia z Allahem, który kocha swoje żony, dba o nie. Jak w tym wszystkim odnajduje się Aisza? Nie rozumie pardy (ukrywanie kobiet przed wzrokiem mężczyzn), chciałaby być wolna jak ptak, chciałaby walczyć. Jedno jest pewne, nigdy nie będzie wolna, bo jej zadaniem jako kobiety jest stać u boku męża, rodzić mu dzieci i wspierać go.
Książka zachęca opisem, że jest to „opowieść o miłości Proroka i jego najmłodszej żony. Historia kobiety, która pokonała kulturowe przeszkody, stając się wielką postacią świata islamu”.  Nie zgadzam się z tym stwierdzeniem. Trudno mówić o miłości Muhammada i Aiszy w kontekście wielu żon Proroka. Między nimi nie ma miłości, jaką nam się sugeruje, a jest przyzwyczajenie, szacunek, zazdrość o inne żony i chęć bycia hatun (pierwsza żona w haremie). Aisza jest jedyną postacią, którą można polubić w tej opowieści. Energiczna, czasami przypomina zachowaniem chłopca aniżeli dziewczynkę, ale dodaje jej to uroku; śmiała, waleczna, dumna. Mimo to nie udaje się jej pokonać kulturowych przeszkód. Owszem ma wybór, może odejść od Proroka i ponownie wyjść za mąż, ale to nie jest oznaką zmian. Zmian, na które czeka się i za którymi tęskni. Aisza pozostaje z mężem, aż do jego śmierci.
Na korzyść książki Sherry Jones przemawia tylko pomysł ze słowniczkiem terminów arabskich, które znajdują się na końcu książki i są pomocne przy zrozumieniu tej historii. Dla mnie „Klejnot Medyny” jest opowieścią, której brakuje fantazji, polotu. Kobieta to narzędzie w rękach mężczyzny. To jedna z wielu żon. Aisza nie zdołała oprzeć się tradycji. A Prorok to nic więcej, jak bezpłciowa postać, która próbuje zaspokoić swoje żony, przysposabia sobie kolejne i modli się do swojego boga. Szkoda, że Jones nie stworzyła powieści, która przełamałaby obraz kobiety uległej i wyłącznie żony-matki.
Moja ocena: 4/10

11 maja 2014

Maj - nowości książkowe

W czwartek przyszła do mnie paczka z książkami.

A oto one... tadaaam! :)

Kręte ścieżki– Richard Paul Evans
Zamek z piasku– Magdalena Witkiewicz
Dziennik z Gusen– Aldo Carpi

Nie wiem jak to jest, ale jak tylko paczka trafia w moje ręce, uśmiech nie schodzi mi z twarzy i nie mogę doczekać się tej chwili, kiedy zacznę czytać.
Obecnie kończę czytać „Trzy kobiety w dobie ciemności”. Książka, która wymaga czasu i zaangażowania. Niedługo napiszę coś więcej na jej temat. Dzisiaj rozpoczęłam „Kręte ścieżki” – miałam wstrzymać się do czasu przeczytania „Trzech kobiet…”, ale nie udało się. Ciekawość zwyciężyła :)   

10 maja 2014

Książkowe must have – literatura faktu

Postanowiłam stworzyć formalną listę książek, które chciałabym przeczytać. Do tego czasu zapisywałam tytuły książek na świstkach papieru, w notatniku, w kalendarzu, w telefonie. Nadeszła jednak pora, żeby zebrać wszystko i stworzyć taką listę. Nie chciałabym, aby któraś ciekawa książka umknęła mi. Na pierwszy ogień pójdą książki dotyczące historii, literatura faktu, dzienniki lub wspomnienia. Te pozycje są moim must have i prędzej czy później sięgnę po nie. Ciekawa jestem, czy czytaliście już coś z tego, co ja dopiero planuję przeczytać.

 
fot. weltbild / empik

 

Ostatnie dni dyktatorów – Diane Ducret, Emmanuel Hecht
Kobiety dyktatorów - Diane Ducret
Kobiety dyktatorów 2 - Diane Ducret
Krótki przystanek w drodze z Auschwitz – Goeran Rosenberg
 
Inny świat - Gustaw Herling Grudziński
 
Byłem asystentem doktora Mengele - Miklós Nyiszli
 
Lista Schindlera - Thomas Keneally
 
Jeden dzień Iwana Denisowicza i inne opowiadania - Aleksander Sołżenicyn
 
Tylko razem z córką - Betty Mahmoody
 
Pięć lat kacetu - Stanisław Grzesiuk

Mój Auschwitz – Władysław Bartoszewski

Dzienniki ze Spandau – Albert Speer
Sprawczynie – Katrin Kompisch

Byłem adiutantem Hitlera 1937-1945 - Nicolaus von Below
Dziennik – Anne Frank

Byłam z Hitlerem do końca – Christa Schroeder
Prawo nie znaczy sprawiedliwość. Na szczytach nazistowskiej władzy [Anekdoten um Hitler; Frauen um Hitler; Preis der Herrlichkeit] – Henriette von Schirach

Dzienniki tom 1 1923-1939  - Joseph Goebbels
Dzienniki tom 2 1939-1943 – Joseph Goebbels

Dzienniki tom 3 1943-1945 – Joseph Goebbels
Byłem kierowcą Hitlera – Erich Kempka

Z Hitlerem do końca – Traudl Junge, Melissa Muller
Przegrane życie Ewy Braun – Angela Lambert

Los utracony – Imre Kertesz
Medaliony – Zofia Nałkowska

Dziewczynka w czerwonym płaszczyku – Roma Ligocka
Dziennik Helgi – Helga Weissova

Odzyskane życie – Colombe Schneck
Ewa Braun na dworze Führera – Heike B. Görtemaker

Zapomniany Holokaust. Polacy pod okupacją niemiecką 1939-1944 – Richard C. Lukas
Wojenna narzeczona – Alyson Richman

Uprowadzone - Charlene LunnonLisa Hoodless  
Sprzedana – Sophie Hayes

Kobiety z bloku 10 – Hans Joachim Lang
Dziewczęta z pokoju 28 – Hannelore Brenner

Dzieciństwo w pasiakach – Bogdan Bartnikowski
Oznaczona numerem VIII/1 387 przeżyła jako dziecko w Theresienstadt – Margot Kleinberger

Dziewczynka w zielonym sweterku – Krystyna Chiger, Daniel Paisner
Dziewczynka z listy Schindlera. Oczami dziecka – Stella Muller-Madej

Pohańbione – Samia Shariff
Bluźnierstwo – Asia Bibi

Chustka – Joanna Sałyga